ماجراهای تحصیل در استرالیا.... قسمت دوم

دو هفته اول بعد از رسیدن به سیدنی به پیدا کردن مسکن و کمی وسیله گذشت... داستانهای دراز کالاهای چینی برای همه آشناست، میز خریدن و انباری از تخته های چوب و مشتی از پیچ و مهره تحویل گرفتن و ... . همه اینها رو باید در کنار زنگ زدن قاشق و چنگالهای شسته شده و پشه های عجیب و غریب گذاشت. وقتی به اینجا آمدیم در نیمکره ای که برای ادامه تحصیل انتخاب کرده بودیم زمستان بود. هوا زیاد هم ناجوانمردانه سرد نمیشد ولی زیر باران راه رفتن آرزویی محال بود چون هر قطره باران به اندازه یک فندق درشت بود. بلافاصله بعد از جاگیر شدن کلاسها شروع شد. پیش از آن فکر می کردیم که زبان می دانیم که در چنین دانشگاهی پذیرفته شدیم. اما در طی هفته اول کمی به اینکه با این مردم داریم به زبان مشترکی حرف می زنیم شک داشتیم. آمیخته ای از لهجه بریتانیایی و ایرلندی شاید به استرالیایی نزدیک است. این هم مشکلی بود که بر باقی سختی های شروع جدیدمان اضافه شده بود. البته باید انصاف داشت و گفت که مردم برای درک خارجیان و کمک به آنها بسیار شایقند. خلاصه کلاسها شروع شد و من در میان همکلاسیهای جامعه شناسم بسیار مورد توجه بودم. نه به خاطر شخص خودم بلکه به واسطه ملیتم. ایران این روزها بسیار پرآوازه هست. در اولین ثانیه ورودم به کلاس درباره اوضاع ایران مورد سوال واقع شدم. بعضی معتقد بودند که ایران هم مثل همه کشورهای دیگرحق تصمیم گیری برای خود و مردمش دارد. بعضی از اینکه در ایران جنگ شده اظهار همدردی می کردند و باید براشون توضیح می دادی که ایران و عراق دو کشور کاملا متفاوتند. بعضی می گفتند که دوست دارند به ایران بروند ولی می ترسند و بعضی از مهربانی ایرانیان تجربه داشتند... بهر حال من در اینجا به معرفی ایران و زبان پارسی به خیلیها مشغول شدم. موضوعات جذاب برای اکثریت اینها بود : داشتن پیست اسکی در ایران ، برای خیلیها دیدن عکسهای زندگی روزمره در ایران ، و برای فمینیستها رواج نداشتن چند همسری به شکلی که در میان اعراب رایج است ، سینمای ایران و ژورنالیسم در ایران.روزهای اول به این گذشت که با اسامی جدید در سیستم آموزشی کاملا متفاوتی با آنچه در ایران دیده بودیم آشنا شویم. در اینجا هر دانشجوی خارجی باید هر ترم اجبارا 4 درس بگذراند. هر درس شامل 2 ساعت کلاس و یک ساعت بحث و گفتگوست که به واقع ساعت محک زدن یک یک دانشجویان است. در این جلسات دانشجویان نباید تنها درباره متن آن جلسه حرف بزنند بلکه هدف این است که مباحث آن درس را در مصداق جریانات روز بحث کنند. برای هر درس از دانشجو انتظار می رود که : یک جلسه در میان گزارشی از مطالب مقرر شده برای هر جلسه بنویسد و به دفتر دپارتمان تحویل دهد. این گزارشها حتما باید حاوی سوال دانشجو درباره آن متون باشند وگرنه بی ارزش تلقی می شوند. علاوه بر این در طول هر ترم برای هر درس دانشجو موظف است دو سمینار داشته باشد. یعنی درباره دو موضوع از موضوعات مورد بحث در آن درس باید صحبت کند. امتحان میان ترم در رشته های علوم انسانی در غالب مقاله ایست دو تا سه هزار لغتی که موضوع آنرا استاد مشخص میکند ولی برای پایان ترم دانشجویان باید موضوعی تحقیقی در رابطه با دغدغه آن درس پیدا کنند و پس از تایید استاد مربوطه آنرا در غالب مقاله ای چهار تا شش هزار لغتی ارائه کنند